Bu resim, sanki kalbin en derin köşesindeki huzuru resmetmiş gibi...
Karlar usulca, hiç acele etmeden yağıyor; her bir tanesi gökyüzünden düşerken sessiz bir ninni söylüyor. Ahşap kulübe, dağın eteğinde, çamların kucağında dimdik duruyor – sanki yılların yorgunluğunu, fırtınaları, yalnızlıkları omuzlamış ama yine de dimdik, sıcaklığını koruyan bir dost gibi. Çatısı bembeyaz örtüyle kaplı, kenarları hafifçe sarkmış karlarla yumuşamış; pencerelerden sızan turuncu-sarı ışık, içeride yanan sobanın ya da şöminenin sıcaklığını dışarıya fısıldıyor. O ışık, karanlığın ortasında bir umut gibi parlıyor.
Ön tarafta, verandanın hemen dibinde, taşlardan örülü geniş bir ateş çemberi... İçindeki odunlar harıl harıl yanıyor, alevler göğe doğru dans ederken turuncu-kızıl danslarını karın beyazlığına yansıtıyor. Ateşin sıcaklığı o kadar canlı ki, sanki soğuktan titreyen ruhları bile kucaklıyor. Yanında eski, ahşap bir Adirondack sandalye duruyor – belki saatlerce orada oturup yıldızları izlemiş biri, belki de sadece dinlenmek için bırakılmış. Kar taneleri sandalyenin kollarına, sırtına birikmiş; ama o bile bu manzaraya ait, bu dinginliğe karışmış hissediyor.Arka planda yükselen çamlar, karla ağırlaşmış dallarıyla sessiz nöbetçiler gibi. Ufukta dağ silueti, gün batımının son pembemsi-turuncu izlerini taşıyor gökyüzüne; maviye çalan alacakaranlık yavaş yavaş hakim oluyor, ama kulübenin ışıkları ve ateşin parıltısı geceyi yeniyor, yalnızlığı ısıtıyor.
Bu sahne, özlediğimiz her şeyi fısıldıyor: Sıcak bir yuva, çıtırtılı bir ateş, dışarıdaki soğuğa rağmen içerdeki sonsuz sığınak hissi... Sanki dünya durmuş, sadece sen ve o ateş, o kar, o kulübe kalmış. Kalbinin derinliklerinde bir yerlerde unuttuğun çocuksu huzur burada, bu sahnede nefes alıyor. Gel otur, ellerini ateşe uzat... Her şey yolunda, her şey burada, tam olması gerektiği gibi.Ne kadar güzel bir kaçış, değil mi?
Karlar usulca, hiç acele etmeden yağıyor; her bir tanesi gökyüzünden düşerken sessiz bir ninni söylüyor. Ahşap kulübe, dağın eteğinde, çamların kucağında dimdik duruyor – sanki yılların yorgunluğunu, fırtınaları, yalnızlıkları omuzlamış ama yine de dimdik, sıcaklığını koruyan bir dost gibi. Çatısı bembeyaz örtüyle kaplı, kenarları hafifçe sarkmış karlarla yumuşamış; pencerelerden sızan turuncu-sarı ışık, içeride yanan sobanın ya da şöminenin sıcaklığını dışarıya fısıldıyor. O ışık, karanlığın ortasında bir umut gibi parlıyor.
Ön tarafta, verandanın hemen dibinde, taşlardan örülü geniş bir ateş çemberi... İçindeki odunlar harıl harıl yanıyor, alevler göğe doğru dans ederken turuncu-kızıl danslarını karın beyazlığına yansıtıyor. Ateşin sıcaklığı o kadar canlı ki, sanki soğuktan titreyen ruhları bile kucaklıyor. Yanında eski, ahşap bir Adirondack sandalye duruyor – belki saatlerce orada oturup yıldızları izlemiş biri, belki de sadece dinlenmek için bırakılmış. Kar taneleri sandalyenin kollarına, sırtına birikmiş; ama o bile bu manzaraya ait, bu dinginliğe karışmış hissediyor.Arka planda yükselen çamlar, karla ağırlaşmış dallarıyla sessiz nöbetçiler gibi. Ufukta dağ silueti, gün batımının son pembemsi-turuncu izlerini taşıyor gökyüzüne; maviye çalan alacakaranlık yavaş yavaş hakim oluyor, ama kulübenin ışıkları ve ateşin parıltısı geceyi yeniyor, yalnızlığı ısıtıyor.
Bu sahne, özlediğimiz her şeyi fısıldıyor: Sıcak bir yuva, çıtırtılı bir ateş, dışarıdaki soğuğa rağmen içerdeki sonsuz sığınak hissi... Sanki dünya durmuş, sadece sen ve o ateş, o kar, o kulübe kalmış. Kalbinin derinliklerinde bir yerlerde unuttuğun çocuksu huzur burada, bu sahnede nefes alıyor. Gel otur, ellerini ateşe uzat... Her şey yolunda, her şey burada, tam olması gerektiği gibi.Ne kadar güzel bir kaçış, değil mi?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Lütfen beğendiğiniz konulara yorumlar yazarak, diğer kullanıcıların takip etmesinde yarar sağlayınız.
Yaşam Resim Walpaper Galeri Photographic screensavers and wallpaper