Kış kulübesi hikayeleri... Ah, tam da şu anda, kar tanelerinin usulca cama vurduğu bir gecede anlatılacak türden şeyler bunlar. Dışarıda fırtına uğulduyor, içeride soba çıtırtıları ve belki bir fincan sıcak çayın buharı yükseliyor. Gel, birkaç tane anlatayım sana – bazıları gerçek hayattan esinli, bazıları hayal gücünün kucağından doğmuş, hepsi o kulübenin sıcaklığını taşıyor.
1. Fırtınanın Getirdiği Misafir
Dağın yamacındaki küçük kulübede yalnız yaşayan yaşlı bir adam varmış. Her kış, kar yolları kapattığında, aylarca kimse gelmezmiş. Bir akşam, kapı çalınmış – şiddetli bir fırtınada donmak üzere olan genç bir kadın. Adam kapıyı açmış, içeri almış. Kadın, "Yolumu kaybettim, telefonum çekmiyor" demiş titreyerek. Adam sobayı harlamış, eski battaniyeleri çıkarmış, çorba kaynatmış. Gece boyunca sohbet etmişler; kadın şehirdeki koşuşturmadan yorulduğunu, adam ise yıllar önce kaybettiği eşini anlatmış. Sabah kar durmuş, yollar açılmış. Kadın giderken "Teşekkür ederim, burası bana ev gibi geldi" demiş. Adam gülümsemiş: "Asıl sen geldin ya, bu kış ilk defa yalnız hissetmedim." O kıştan sonra, her yıl aynı tarihte kapı çalınırmış – kadın geri dönermiş, sadece sohbet için.
2. Ateşin Yanındaki Sır
Bir çift, şehir hayatından kaçmak için eski bir kulübeye yerleşmiş. İlk kışları çok zor geçmiş; kar küreme, odun taşıma, elektrik kesintileri... Bir gece, şömine başında otururlarken kadın "Keşke burada kalmasaydık" demiş iç çekerek. Erkek susmuş, sonra cebinden eski bir mektup çıkarmış. "Bunu sana söylemedim" demiş, "Ama burası annemin çocukluğuymuş. Babamla burada tanışmışlar, burada evlenmişler. Ben doğduktan sonra şehre taşınmışlar ama annem hep 'O kulübe bizi bir arada tuttu' derdi." Kadın mektubu okumuş – annenin el yazısıyla yazılmış, "Kar fırtınasında bile, ateş yanıyorsa aşk da yanar" yazıyormuş. O gece ağlamışlar, sarılmışlar. Ertesi sabah kar küremeye kalktıklarında, kadın gülmüş: "Belki de burası bizi de bir arada tutacak."
3. Kulübenin Hafızası
Kulübe eskiden bir avcıya aittiymiş. Her kış, yalnız başına odun keser, kitap okur, yıldızları izlermiş. Bir yıl, ağır bir fırtınada hastalanmış ve kulübede tek başına kalmış. Kurtulmuş ama o kıştan sonra kulübeye "hafızalı" demeye başlamışlar. Çünkü gelen herkes, sobanın yanında oturduğunda eski hikayeler duyar gibi olurmuş: Odun çıtırtısında bir kahkaha, rüzgarda bir ıslık... Bir kış, genç bir yazar oraya sığınmış. Yazma tıkanıklığı varmış. Gece yarısı uyanmış, sobanın yanında bir gölge görmüş gibi olmuş – yaşlı avcı. Sabah kalktığında defterine bir cümle yazılmış: "Kar sessizdir, ama kulübe konuşur." O cümleyle romanı bitirmiş, kitap çok satmış. Yazar yıllar sonra geri dönmüş, kulübeye teşekkür etmek için. Kapıda bir not bulmuş: "Hoş geldin, ben hâlâ buradayım."
4. Karın Altındaki Umut
Küçük bir kız, ailesiyle kulübeye tatile gitmiş. Ama yolda kaza olmuş, baba yaralanmış. Kız korkmuş, ağlamış. Anne "Merak etme, kulübe bizi korur" demiş. Gece sobayı yakmışlar, baba iyileşene kadar orada kalmışlar. Kız her akşam pencereden karı izler, dua edermiş. Bir sabah uyanmışlar ki, kapıda kurtarılmak için gelen ekipler var – ama asıl mucize, kızın her gece sobaya attığı küçük kağıtlara yazdığı dilekler: "Babam iyileşsin, evimize dönelim." Kağıtlar küle dönmüş ama dilekler gerçekleşmiş. Kız büyüyünce o kulübeyi satın almış, her kış çocuklarını getirirmiş. "Burada kar değil, umut yağıyor" dermiş.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Lütfen beğendiğiniz konulara yorumlar yazarak, diğer kullanıcıların takip etmesinde yarar sağlayınız.
Yaşam Resim Walpaper Galeri Photographic screensavers and wallpaper